Στις 8 Δεκεμβρίου 2011 έγραψα ένα άρθρο με τίτλο "American Airlines - Ξέρει η αγορά αφαίρεση;" αιτιολογώντας την short θέση μου στην μετοχή:

http://valueinvesting.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=34973&blid=160

Μιας και είχα αναφέρει πως θα δείξω την πλήρη κίνηση μόλις αυτή η θέση κλείσει, παρακάτω μπορείτε να δείτε την πλήρη ανάλυσή της. Οι αριθμοί των δικαιωμάτων και των μετοχών δεν είναι οι πραγματικοί αλλά είναι αναλογικά σωστοί.

Πούλησα δικαιώματα αγοράς (call options) με τιμή εξάσκησης το $0,5 και λήξη στις 17/12/11 ως εξής:

6/12/11 - 10 τεμάχια με τιμή $0,20
7/12/11 -   5 τεμάχια με τιμή $0,32
7/12/11 -   5 τεμάχια με τιμή $0,41
7/12/11 -   5 τεμάχια με τιμή $0,60

Στις 8/12/11 οι αγοράστες των δικαιωμάτων εξάσκησαν τα 19 από αυτά και στις 13/12/11 τα υπόλοιπα 6 με αποτέλεσμα πλέον να έχω πουλήσει ανοιχτά 2500 μετοχές με θεωρητική μέση τιμή το $0,84.

Στις 15/1/12 πρόσθεσα στην θέση πουλώντας ανοικτά άλλα 1000 τεμάχια στο $0,35 φέρνοντας την θεωρητική μέση τιμή στο $0,70.

Στις 19/1/12 έκλεισα την θέση αγοράζοντας 3500 τεμάχια στο $0,43.

Η τελική απόδοση υπολογίζεται ως εξής:

Κεφάλαιο που επενδύθηκε = 3500 x $0,7 = $2450

Κεφάλαιο που επεστράφη = 3500 x $0,26= $910

Τόκοι που πληρώθηκαν για τον δανεισμό των μετοχών = $207

Προμήθειες = $26

Άρα ($910-$207-$26)/$2450= 27,63%

Η συγκεκριμένη μετοχή είναι σχεδόν 100% σίγουρο ότι θα διαγραφεί χωρίς καμία αξία. Είναι δύσκολο όμως κάποιος να την κρατήσει μέχρι τότε μιας και αυτό μπορεί να συμβεί μετά από ένα χρόνο. Στο ενδιάμεσο θα πρέπει να πληρώνει τόκους με μέσο επιτόκιο πάνω από 50% το οποίο υπολογίζεται στρογγυλοποιώντας την τιμή των μετοχών προς τα πάνω στο κοντινότερο δολλάριο κάτι που τρώει πολύ γρήγορα τα όποια κέρδη όπως φαίνεται και από την παραπάνω ανάλυση.

Η απόδοση για το 2011 του κοινού επενδυτικού λογαριασμού συγγενών και φίλων που διαχειρίζομαι ήταν 18,43%. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες ο λογαριασμός θα ρευστοποιηθεί πλήρως και θα ανεβάσω ένα καθημερινό διάγραμμα της απόδοσής του σε σχέση με άλλους δείκτες για μια περίοδο περίπου δύο ετών που ο λογαριασμός ήταν σε λειτουργία.

Η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς έκρινε ότι ο τρόπος που έκανα γνωστή την ύπαρξη του fund σε πιθανούς επενδυτές συνιστά διάθεση. Ήταν θέμα ερμηνείας του νόμου και του τι είναι διάθεση και τι όχι.

Οπότε το fund εκτός από τις εγκρίσεις που έχει από τις αρμόδιες αρχές του Λουξεμβούργου πρέπει να αιτηθεί άδεια και από την Ελληνική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Αν και θα μπορούσα να αιτηθώ άδεια δεν σκοπεύω να το κάνω προς το παρόν για τον απλούστατο λόγο ότι μετά το fund μπορεί να είναι διαθέσιμο μόνο σε επαγγελματίες επενδυτές κάτι που θα έκανε την συγκομιδή κεφαλαίων πάρα πολύ δύσκολη.

Το γεγονός ότι δεν είχα αιτηθεί άδεια γινόταν γνωστό στους πιθανούς επενδυτές. Δεν υπήρχε θέμα παραπληροφόρησης.

Θα συνεχίσω αναζητώντας επενδυτές μόνο από το εξωτερικό.

Στις 4 Ιανουαρίου 2011 κάνοντας μια πρόβλεψη για το τι έρχεται στο ΧΑΑ έγραψα ένα άρθρο με τίτλο:

"Ελληνικό χρηματιστήριο, το τελευταίο ξεκαθάρισμα"

http://valueinvesting.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=28942&blid=160

Η πιο ρηξικέλευθη πρόβλεψη του άρθρου κατά την γνώμη μου περιέχεται στην παρακάτω πρόταση:

"Είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλο οι υπερμοχλευμένες εταιρίες θα μηδενίσουν. Δεν έχει σημασία το αν είναι μεγάλες εταιρίες ή όχι."

Την ίδια πρόβλεψη έδινα και σε προφορικές συζητήσεις αλλά η πρόταση για σχεδόν μηδενισμό της τιμής μεγάλων εταιριών είναι γενικώς δύσκολο να γίνει δεκτή από το επενδυτικό κοινό. Πόσο μάλλον όταν το 2010 το ΧΑΑ είχε ήδη σημειώσει πτώση 35%.

Οι σωστές προβλέψεις όμως δεν σημαίνουν τίποτα αν δεν μεταφράζονται σε θετικές επενδυτικές αποδόσεις. Σίγουρα δεν αγόρασα καμία ελληνική μετοχή κατά το 2011, αν και πλεόν μία συγκεκριμένη είναι αρκετά ελκυστική, οπότε απέφυγα τις ζημιές από το ΧΑΑ.

Η αποφυγή ζημιών κατά την πτώση των χρηματιστηρίων είναι κάτι καλό αλλά όμως δεν είναι αρκετό για κάποιον που παίρνει και θέσεις ανοικτών πωλήσεων. Το λάθος ήταν ότι παρόλη την πεποίθησή μου στην παραπάνω ανάλυση για το ΧΑΑ έκλεισα σχετικά νωρίς τον Αύγουστο την short θέση μου στην Εθνική Τράπεζα περιμένοντας μια μικρή αναπήδηση μετά την απότομη πτώση όλων των χρηματιστηρίων. Άρα έχουμε σωστή πρόβλεψη αλλά όχι τόσο σωστή εκμετάλλευσή της.

Τις τελευταίες μέρες καθώς πλησιάζουμε στο τέλος του χρόνου γίνονται αναφορές στις αποδόσεις που πέτυχαν φέτος τα διάφορα γνωστά hedge funds. Η απόδοση που ξεχωρίζει είναι αυτή του John Paulson ο οποίος σε ένα από τα funds του έχασε τα μισά χρήματα.

Τι συνέβη όμως; Ξέχασε ο John Paulson πως να διαχειρίζεται χρήματα;

Η στρατηγική με την οποία ξεκίνησε ο Paulson το πρώτο του hedge fund ήταν αυτή του merger arbitrage. Όταν ανακοινώνεται πως μια εταιρία θα εξαγοραστεί σε μια συγκεκριμένη τιμή, πχ $20, τότε η μετοχή της μπορεί να κυμαίνεται την επόμενη ημέρα στα $19,50 μιας και ποτέ δεν είναι εντελώς σίγουρο ότι η εξαγορά θα κλείσει.

Ακολουθώντας την στρατηγική merger arbitrage κάποιος αγοράζει τις μετοχές εταιριών για τις οποίες έχει ανακοινωθεί επίσημα η εξαγορά τους από κάποια άλλη εταιρία με σκοπό να κερδίσει από την μικρή διαφορά που υπάρχει μεταξύ της τιμής στο χρηματιστήριο και της τιμής εξαγοράς. Η συγκεκριμένη στρατηγική είναι ίσως από τις πιο συντηρητικές που υπάρχουν.

Αφού είχε ακολουθήσει για πάνω από 10 χρόνια αυτή την στρατηγική με επιτυχία προσέχοντας συνεχώς να μην χάσει χρήματα περί το 2004 έμαθε και για τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να επενδύσει κατά των στεγαστικών δανείων με πάρα πολύ μικρό κίνδυνο. Έτσι εκτός από τα funds που ακολουθούσαν την στρατηγική merger arbitrage δημιούργησε και κάποια funds που εκμεταλλεύθηκαν με επιτυχία τα πολύ μικρά κόστη ασφάλισης των στεγαστικών δανείων. Αυτή ήταν και η επένδυση η οποία του απέφερε τα περισσότερα χρήματα και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό αφού πέτυχε το 2007 αποδόσεις πάνω από 500%.

Εκεί δημιουργήθηκε και το πρόβλημα. Τα κεφάλαια που είχε υπό διαχείριση αυξήθηκαν απότομα πρώτον λόγω αυτών των αποδόσεων και δεύτερον γιατί και άλλοι ήθελαν να διαχειριστεί τα χρήματά τους. Σε αντίθεση όμως με τα χρόνια απο το 2007 και πρωτύτερα που οι κινήσεις του ήταν πάρα πολύ συντηρητικές και δεν είχε μεγάλη καθαρή έκθεση στην αγορά ή επένδυε σε ειδικές περιπτώσεις, προσπαθούσε πλεόν να "μαντέψει" τι θα συμβεί με την οικονομία και πως θα κινηθεί όλη η αγορά για να καταφέρει να έχει καλές αποδόσεις με τόσα πολλά κεφάλαια υπό διαχείριση.

Το 2008, το 2009 και το 2010 κατάφερε να πετύχει επίσης καλά αποτελέσματα και μάλιστα είχε κάνει και ανάλυση στην επιστολή προς τους επενδυτές του για ποιο λόγο το ύψος των κεφαλαίων υπό διαχείριση δεν επηρεάζει την απόδοση των funds του.

Ήρθε όμως το 2011 για να δείξει ότι δεν είναι απαραίτητα θέμα ικανότητας και γνώσεων το να "μαντέψεις" προς τα που θα κινηθεί ολόκληρη η αγορά και οι επιμέρους μετοχές. Έχοντας καθαρή έκθεση στην αγορά 70%-100% κατά την διαρκεια του 2011 το hedge fund είχε μετατραπεί κατά κάποιο τρόπο σε αμοιβαίο κεφάλαιο. Έχοντας και μεγάλες θέσεις σε τράπεζες τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Το αποκορύφωμα αυτής της ανάγκης, η αγορά και οι τραπεζικές μετοχές να κινηθούν ανοδικά, ήταν το άρθρο του Paulson πριν από 10 μέρες στους Financial Times με το οποίο πρότεινε η ΕΚΤ να εγγυηθεί τα ομόλογα των ευρωπαϊκών χωρών.

Το συμπέρασμα όλων των παραπάνω είναι ότι ο John Paulson σίγουρα δεν ξέχασε πως να διαχειρίζεται χρήματα μιας και το έχει κάνει με επιτυχία πάνω από 15 χρόνια. Δεν κατάφερε όμως να δαμάσει την απληστία του και να συνεχίσει να είναι συντηρητικός. Όπως έχω γράψει και σε άλλα άρθρα μου, το πιο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να έχει ένας επενδυτής ή ένας διαχειριστής είναι η πειθαρχία.